Polityka Wielkiej Brytanii wobec Rwandy – ostateczna granica w polityce azylowej i tożsamości konstytucyjnej?

Abstrakt

Sąd Najwyższy Wielkiej Brytanii uznał za niezgodną z prawem brytyjską politykę imigracyjną, która zakładała wysyłanie do Rwandy osób ubiegających się o azyl i przybywających na terytorium Wielkiej Brytanii bez zezwolenia w celu rozpatrzenia ich wniosków azylowych i osiedlenia się w tym kraju. Na tle brexitu i wzrostu tendencji nacjonalistycznych polityka ta rodziła fundamentalne pytania o granice między prawem krajowym a międzynarodowym oraz o wyzwania związane z równoważeniem kontroli imigracyjnej i ochrony praw człowieka. Po tym, jak Sąd orzekł, że system azylowy Rwandy jest na tyle dysfunkcyjny, iż państwo to nie może być uznane za „bezpieczny kraj trzeci”, rząd brytyjski zareagował przyjęciem ustawy o bezpieczeństwie Rwandy z 2024 r., która zobowiązała sądy do uznania tego państwa za „bezpieczne” oraz wyłączyła możliwość wnoszenia środków odwoławczych kwestionujących tę kwalifikację. Sprawa ta łączy zatem rosnące globalne napięcia wokół outsourcingu procedur azylowych z trwającą w Wielkiej Brytanii debatą konstytucyjną na temat roli sądów w ochronie praworządności w przypadku braku jednolitej konstytucji pisanej oraz w świetle zasady suwerenności parlamentu.